Köttur mánaðarins til 2004

Eldibrands Bláklukka	Bláklukka er rúmlega 3 mán. Þegar hún fæddist var hún ekki nema 70 gr. og átti í fyrstu erfitt með að slást við 4 stærri systkyni sín um bestu mjólkurspenana. Hún gaf þó ekkert eftir þegar hún fór loks að braggast og lýsir það karakter hennar að þó hún sé smá fer ekki fram hjá okkur í fjölskyldunni þegar sú stutta er í kringum okkur. Hún er fjörug og forvitin og setur ekki fyrir sig að leggja til atlögu í stóra feita afa sem er amk. 5x stærri en hún !!!

Didriksen Kristall	Sælt veri fólkið, ég heiti Didriksen Kristall eða bara Kristall eins og “mamma” mín kallar mig. Ég er 16 vikna gamall og finnst fátt skemmtilegra en að leika mér. Ég er einn af fimm systkinum en svo á ég einn hálf bróðir sem heitir Skuggi og er af tegundinn Schafer. Okkur kemur ágætlega saman, ég má borða úr dallinum hans (því þar er oftast betri matur en hjá mér), ég má leika með boltana hans og svo gefur hann mér oft bað (honum finnst ég greinilega svona skítugur). Ég er inni kisa og fer því út í ól, það er allt í lagi, ég fæ stundum að vera laus og hlaupa í grasbrekkunni og þá með Skugga þar sem hann er að elta boltana sína. Reyndar um daginn fór ég æut í fyrsta skipti þegar það var rigning, það fannst mér ekkert sérlega skemmtilegt því ég var svo lengi að þrífa mig eftir á, svo varð Skuggi alltaf að koma og hjálpa mér. Þetta er svona smá brot um mig og hvernig líf mitt er búið að vera, alveg frábært. En þar sem ég er svo ungur ennþá á ég eftir að upplifa margt. Kv. Kristall

Aristo Limaz Damita Kay	Komið þið sæl og blessuð ég heiti Damíta (fullu nafni Aristo Limaz Damita Kay) en “mamma” kallar mig venjulega Dammí. Ég er fædd á Skáni í Svíþjóð alveg eins og “mamma” og flutti hingað rúmlega 3 mánaða. Ég er algjör mömmu stelpa og finnst fátt betra en að fá knús og kjass frá henni. Mömmu finnst ég voða blíð, skemmtileg, falleg og ljúf og ég er að sjálfsögðu sammála henni. Besta vinkona mín og fóstur systir heitir Rosie og er af Bengal kyni svo búa líka tveir hundar á heimilinu þau Molly (Golden) og Bubbi (Labrador/Boxer blanda) en ég er sko ekki vinur þeirra, þeir meiga bara þakka fyrir að ég skuli yfir höfuð umbera þá. Þeir eru svo sem ágætir af hundum að vera (ekki hægt að ætlast til of mikils af þeim þar sem þeir eru af óæðri dýrastofni). Ég hef átt eitt got en í því voru 6 kettlingar þannig að ég er 6 barna móðir, börnin mín eru að verða 2 ára og sem betur fer löngu flutt af heiman en þið getið séð myndir af þeim á síðunni. Af sjálfsögðu eru þau roslega falleg þar sem ég er nú sjálf gullfalleg svo og er barnsfaðirinn hann Eldibrandur með myndarlegri fressum á landinu. Ég mun ekki eiga neina kettlinga alveg á næstunni, læt “mömmu” um barneigninar í bili en ég mun eignast manna systkyni í Ágúst. Ég vil svo bara biðja að heilsa börnunum mínu og “foreldrum” þeirra

Blámi og Oddný	Hæ, hæ ég heiti Blámi. Ég er stór og sterkbyggður köttur. Ég er ekkert rosalega mikið kelidýr en ef ég er í stuði breytist ég nú svona oftast í soddan kelidýr. Mamma og pabbi eru rosalega góð við mig. Pabbi gefur mér alltaf að borða við matarborðið en mamma segir pabba alltaf að hætta því. Til þess að geta kembt mér þarf sko að hafa sérstakan búing meðferðis. Ég er ekkert mikið fyrir því að láta kemba mér. Ég er akkúrat andstæðan við hana Oddnýu, systur mína, hún er með æði fyrir því að láta kemba sér. Ég er klókur köttur sem kærir sig ekki mjög mikið um það að láta halda á sér. En vitið þið hvað? Í mars s.l. þá fæddi Oddný kettlinga!!.. Ég er geldur og varð ekkert ofsalega glaður þegar kettlingarnir voru farnir að skríða út um allt hús. Þetta er ég. Ég er alveg úrvinda af þreytu eins og þið ættuð að sjá. Þegar ég verð stór ætla ég að verða alveg eins og hann pabbi (Seven Up).Hann var gáfaður köttur og næstum eins og ég á litinn bara svartur. Jæja, en núna verð ég að fara því að núna er komið að Oddnýar sögu. Hæ, hæ ég heiti Oddný. Ég er lítil viðkvæm kisa sem er frekar hrædd við aðra stóra ketti. Allir segja að ég sé lítið, sætt keludýr, eða geymvera. Ég kæri mig nú ekkert um þetta nafn "geymvera". En mér er nú reyndar alveg sama hvað allir kalla mig. Í gær var fiskur í matinn.Ég fæ aldrei fisk því að það fer svo illa með feldinn minn. Heimilisfólkið stóð upp frá borði án þess að ganga frá fisknum. Ég stalst upp á borð og hámaði í mig allan fiskinn sem eftir var. Þetta fór svo illa í magann minn að ég ældi upp öllum fisknum og því sem ég hafði borðað um daginn. Mér leið ekkert svakalega vel eftir þetta og er nú alveg staðráðin í því að gera þetta aldrei aftur (eða hvað?). Í mars s.l. þá fæddi ég kettlinga. Þeir voru fimm. Mér þótti alveg rosalega vænt um þá enda leitaði ég af þeim í viku eftir að þeir voru farnir. En því miður dó einn þeirra. Hún hét "Snjókatta Mína". Ég sakna hennar mjög mikið og hinna ketttlingana minna líka. Þegar ég verð stór ættla ég sko að verða alveg nákvæmlega eins og hún mamma mín, Vintergæk Felis Jubatus. Ég feta í fótspor mömmu minnar. Ég er alveg eins og hún á litinn. Bæ, bæ núna er sögu minnar og Bláma, bróður míns lokið. Verið þið sæl. Birna Ósk 10 ára. Ég á heima hjá Oddnýju og Bláma. Þau eru bestu vinir mínir.

Vetrarheims Þula	Ég heiti Vetrarheims Þula og er fædd 11.júní 2003. Ég er nornaköttur en það sagði dómarinn við mig á sýningunni um daginn. Mamma mín heitir Vetrarheims Milleníum og pabbi minni heitir Eldibrandur. Ég er alveg blanda af báðum á litinn. Mamma mín og pabbi sem ég bý hjá núna segja að liturinn á feldinum mínum sé alltaf að breytast. Svo ákvað ég um daginn að gul augu væru ekkert flott þannig að augun á mér eru svoldið græn núna líka. Ég á tvo bræður, þá Siríus og Nóa en þeir fluttu til Keflavíkur þannig að ég sé þá bara á sýningum. Mér finnst skemmtilegast að hlaupa út um alla íbúð á eftir dótinu mínu. Ég fer líka stundum í leik við fólkið mitt, þá næ ég í tístimúsina mína og læt þau fá hana svo þau geti hent henni yfir allt herbergið. Þá skýst ég eins og elding á eftir henni og kem svo til baka með músina svo þau geti hent henni aftur. Ég fer líka oft út, ég á rosalega flott endurskinsbeysli sem ég fer í til þess að ég týnist ekki. Það fyrsta sem ég geri þegar ég kem út er að stökkva upp í trén í garðinum mínum, ég er líka skógarköttur ! Ég er samt pínu lofthrædd og þori ekki að fara mjög hátt. Þegar ég er búin að leika mér á daginn fer ég og kúri á lyklaborðinu eða á skrifborðinu hennar mömmu. Það var allt í lagi þegar ég var lítil, en núna er ég að stækka. Ég þarf eiginlega að taka til á skrifborðinu svo það sé meira pláss fyrir mig ! Mér finnst líka gott að kúra í sófanum í stofunni og horfa á sjónvarpið. Þegar það er komin nótt fer ég og faðma tærnar á mömmu og pabba, stundum narta ég í þær líka. Á morgnanna finnst mér best að liggja ofan á maganum á fólkinu mínu og mala, þá fæ ég líka oft klapp og klór.

Björgvinjar Karitas (Tessa)	Ég hleyp alltaf til dyra þegar einhver kemur og tek vel á móti viðkomandi. Svo kem ég með leikföngin mín í munninum til mannfólksins á heimilinu þegar mig langar í hasar og mjálma án afláts þangað til einhver lætur svo lítið að bregða á leik. Ég er voðalega kelin og finnst skelfilega gott að láta klappa mér og strjúka og þæfi út í loftið við það tilefni. Ég er dugleg að fara út í bandi, og einu sinni, þegar þessi sem allir kalla mamma, fór með mig í göngutúr, þá sagði einhver skrítin kona að ég væri sérkennilegasti hundur sem hún hefði séð, spurði svo hvort ég væri kannski refur.

Björgvinjar Esja Grásíða	Ég heit Esja og ég bý með tveim dönum í því alræmda hverfi 101 Reykjavík; þau eru mamma og Jónas. Jónas var ekki hrifin af köttum hérna áður fyrr, en ég kolféll fyrir honum og það varð náttúrlega gagnkvæm hrifning. Ég er ómótstæðileg! Uppáhalds kisuvinur minn í öllum heiminum er sómalí kötturinn sem þið sjáið á myndinni. Hann er 2 árum eldri en ég og hegðar sér oft mjög fullorðinslega. Ég reyni að yngja hann upp, ræðst á hann frá öllum hliðum þangað til hann stynur, "OK við skulum slást". Mamma vill fá annan vin handa mér, einhvern af sömu tegund og ég, bara strák. Jónas segir nei og ég er alveg sammála honum, ég vil ekki eiga á hættu að fá neina samkeppni um athygli hans og ég vil ekki sjá annan kött á lærinu hans. Hann er líka HINN EINI RÉTTI þegar mig langar í boltaleik með bréfkúlum Þegar ég er ekki sofandi í skrítnum stellingum og vinir mínir nenna ekki að leika sér þá hef ég ofan af fyrir mér sjálf. Pappírskúlur eru uppáhaldið. Mér finnst líka gaman að segja mitt álit á hlutunum og útskýra hvað ég er að gera. Mamma segir að hún hafi aldrei kynnst svona ræðnum ketti nog ekki heyrt um neinn svona málgefinn. Ég á stundum langar samræður við mannfólkið auk þess að ég á oft langar einræður við sjálfa mig. Þá finnst þeim ég vera svooooo sæt! Ég vil senda systkinum mínum mjá kveðjur! Nú verð ég að hlaupa, Jónas er kominn heim Esja

Omaheni's A Hemi Son	Ég heiti fullu nafni (N) Omaheni`s A Hemi Son NFO n 23, en ég er kallaður Skuggi og ég er fæddur 22. apríl 2002 í Noregi. Kisu mamma og pabbi heita Marcus og Charamba, pabbi er bröndóttur með hvítu, en mamma er svört. Ég á 4 systkini, þau heita Arc, Anakin, Oda og Shine. Mamma mín á Íslandi heitir Sirrý. Ég flutti til Íslands 29. október 2002, og þarf fyrst að búa í Hrísey í 6 vikur, 10 desember fer ég til ömmu og afa í tvær vikur og loksins flyt ég til Reykjavíkur um áramótin, þar sem ég mun búa með mömmu minni í 101. hverfinu. Ég er stór og mikill, þó ég sé bara 7 1/2. mánaða ennþá, en ég er orðinn um 4 kg. og mér finnst gott að borða, ég bætti á mig um 500 gr. í Hrísey og ætla að verða risastór þegar ég verð fullorðinn. Liturinn á feldinum heitir tígrisbranda, og sumir segja að ég sé eins og lítið tígrisdýr, en það er allt í lagi. Skuggi

Björgvinjar Salómon Sesar	Halló allar sætar læður af skógarkattakyni! Ég heiti Salómon Sesar og er ofboðslega myndarlegur fress út í sveit, sem tekur á móti læðum. Ég varð eins árs þann 22.11.2002. Kynmóðir mín heitir Zizi og kynfaðir minn heitir Eldibrand, bæði innflutt frá Svíþjóð. Ég er svartur smoke og er með ofboðslega fallegan feld og fallegt höfuðlag, en er frekar fíngerður ennþá. Sveitin mín er æðisleg, ég hef minn eigin skóg það sem ég get verið á veiðum eins oft og mér sýnist. Ég er líka mjög duglegur að klifra í trjám! Ég er ekki hrifinn af því að fara í bíltúr eða vera á kattarsýningum, en verð að þola það 2-3 á ári segir nýja mamma mín. Nýi pabbi minn segir að ég sé alveg eins og hundur. Það er af því ég elti hann út um allt. Ég vil fylgjast með því sem ég er að gerast. Ég sef ennþá uppí hjá mömmu og pabba á nóttunni og reyni að narta í tærnar á mannfólkinu þegar tækifæri gefst. Ég er smá stríðnispúki. Mamma er að leita að kærustu handa mér, kannski læðu frá Noregi. Hún á líka að eiga heima hjá okkur svo við getum átt kettlinga saman, en ég er "á lausu" eins og er, ef einhver vill koma í heimsókn. Velkomin í sveitina!!! Kær kveðja Salómon Sesar

Stanleys Hugi og Magni Víkingar	Bræðurnir Stanleys Hugi og Magni eru mjög ólíkir en samrýmdir bræður. Þeir eru búnir að vera saman frá fæðingu og geta ekki án hvors annars verið. Ef annar þeirra stingur af, oftast grallarinn hann Magni, þá er Hugi ekki lengi að skjótast út og skila honum heim hið fyrsta. Þeir búa í Grafarvogi, eru 1 árs síðan í nóvember og til þjónustu reiðubúnir fyrir norskar læður.Hugi virðist alveg skilja að hann fæddist nokkrum mínútum fyrr, og sómir sér vel í hlutverki stóra bróðurs. Stór og sterklegur, með stóra hramma. Hann vill helst liggja á miðju gólfinu, eða þar sem hann sér vel yfir allt og getur fylgst vel með öllum. Hann er ekki mikið fyrir að láta halda á sér eða liggja hjá manni, en hann er ósköp blíður og veit ekkert betra en að leyfa manni að klappa sér og klóra. Hann hefur ósköp blíð og gáfuleg augu. Hann tók snemma upp á því að koma með gjafir handa manni, aðallega vettlinga. Þá leggur hann vandlega fyrir framan mann stoltur á svip og tiplar framlöppunum til skiptis. Hann hefur sem betur fer ekki enn látið sér detta í hug að koma inn með mýs eða fugla. Magni, eða litla músin mín, eins og ég kalla hann er allt önnur týpa. Hann er gjörsamlega háður mannfólkinu, enda líka alin upp af þeim allt frá fæðingu þar sem hann tók ekki spena. Hann er allur fíngerðari, og algjör mömmustrákur. Veit ekkert betra en að liggja alveg ofan á brjóstkassanum á manni með skottið utan um hálsinn. Hann er með risastór, möndlulaga augu sem ekki er hægt að segja nei við. Sem sagt, algjörlega dekraður, fær að vera upp í rúmi og allt. Stækkar samt allt of hratt og er að verða voða stór strákur þó svo að hann hafi voða sætt lítið hjarta.

Stanleys Harley Davidson	Ég heiti Harley en er oftast kallaður Halli(mömmu finnst alltof erfitt að vara alltaf að kalla Harley). Ég stækka með hverjum deginum og þegar ég verð stór þá ætla ég að vera alveg eins og pabbi (Eldibrand). Ég frábær og þótt ég viti alveg hvar mamma er þá kem ég alltaf hlaupandi og væli þegar að ég sé hana ekki. Fyrstu næturnar þá var ég svo hræddur við afa af því að hann hraut svo hátt, einn daginn vaknaði hannn afi með rispur á nefinu en ég er svo mikill engill að ég mundi aldrei gera það. Fiðla frænka þykist ekkert vera hrifin af mér en hún er alltaf á eftir mér. Ég er rosalegur prakkari og treð mér alltaf undir sæng hjá mömmu og bít hana í tærnar, mömmu finnst það rosalega fyndið. Ég er algjör gleðibolti og mamma elskar mig svo rosalega mikið. Kveðja Harley Davidson

Blíða	Hæ, hæ, ég heiti Blíða Eldibrandsdóttir og bý á Akureyri með henni Freyju mömmu minni, pabba Baldri og systkinum mínum og bestu vinum, Sigga, Daníeli og Elísabetu. Ég fer á hverjum morgni uppí til þeirra allra, vek liðið með mali og sleiki tásur (ef þær eru til taks) og nebbann eins og sönnum "hundi" nei ketti auðvitað sæmir! Ég er mikið fyrir það að fá að fara út í ólina mína og hitta aðra kattavini mína sem koma og heimsækja mig, en besti katta vinur minn býr á móti mér og heitir Brandur, hann er frábær. Mamma er mjög ánægð með mig, telur mig mjög hlýðna og ljúfa kisu sem vill aðeins þurrmat að borða og drekk auðvitað úr fiskabúrinu , en uppáhaldið mitt er harðfiskur sem er geymdur í frystikistunni okkar. Ég á það til að mjálma og leiða hann pabba minn (sem er líka brjálaður í harðfisk) inn í bílskúr og þar fáum við okkur að borða saman. Mér finnst ágætt að fara á kattasýningar en bílferðin fer hálf illa í mig og læt ég samferðamenn mína alveg heyra það!! Ég hef nú stækkað mikið og þyngst frá því að ég fór á síðustu sýningu og er orðinn þónokkuð lagleg þó ég segi sjálf frá, en heitasta ósk mömmu er að fá í heimsókn jafnfallegan fress handa mér í júní og þá fáum við vonandi kettlinga í ágúst, ef allt gengur að óskum. Já og það verða tímamót í sögu Skógarkatta á Íslandi, því það verður þá fyrsta hreinræktaða gotið á Akureyri. Þá er það ekki meira í bili, sjáið allar fallegu myndirnar sem voru teknar af mér í veðurBLÍÐUNNI fyrir norðan um daginn, þá var um 17 stiga hiti. Bless, bless og sjáumst síðar! BLÍÐA.

Nico Eldibrandsson	Það er einhvern veginn þannig, að kettir kunna listina að koma sér innundir hjá fólki. Það er t.d. til mjög góð saga í Readers Digest frá árinu 1954, þar sem lýst er hvernig svarinn óvinur katta fékk heimsókn frá kettlingi, sem kom út úr skógi og fór inn á heimili hans, sem honum líkaði alls ekki. Á fyrstu nóttinni, þegar hann lá upp í rúmi sínu og svaf, varð hann var við að kettlingurinn var kominn til hans, hjúfraði sig upp að honum og kyssti hann. Honum varð þá öllum lokið og gerðist þjónn kettlingsins. Sjálf höfum við átt ketti frá árinu 1986, en þá eignaðist dóttir okkar skógarkattarblending , sem hún gaf nafnið "Högni". Hann fylgdi okkur svo næstu 14 árin og lenti í mörgum ævintýrum, svo sem þegar hann týndist í Borgarfirðinum og fór þá yfir fjall og tvær óbrúaðar ár, áður en hann hafnaði hjá góðu fólki í sumardvöl við bæinn Vatnshorni í Skorradal, þangað sem við fórum og endurheimtum hann eftir tveggja mánaða fjarveru hans. Það var ekki alltaf auðvelt að eiga Högna. Einn daginn færði hann okkur sex skógarþresti. Svo færði hann okkur lifandi páfagauk, sem við áttum í tvö ár og þegar við bjuggum fyrir norðan færði hann okkur nokkrar hagamýs. Hann vildi ekkert annað borða en nýsoðna ýsu.Þegar hann var orðinn gamall og ósjáfbjarga, þá lögðust aðrir kettir á hann með mikilli grimmd og þar kom að, að það þurfti að svæfa hann, en hans var sárt saknað.Það myndaðist mikið tómarúm við fráhvarf hans og við hjónin ákváðum að fá ekki annan kött, en dóttir okkar færði okkur kött úr Kattholti, sem var læða og fékk nafnið Nína. Hún var mjög matfrek og ákveðin, en hafði auk þess það hegðunarvandamál að hún pisssaði á gólfin. Þetta vandamál var allaf að aukast, þrátt fyrir góðan vilja okkar og ýmsar tilraunir til að leysa það. Það kom að því, að ekki var lengur hægt að búa við þetta og hún var svæfð.

Þá ákváðum við hjónin aftur að fá okkur aldrei framar ketti, en það varð til mikið tómarúm í tilverunni. Þá varð það, að auglýstur var hreinræktaður skógarköttur til sölu í Fréttablaðinu. Við vorum stödd í Írlandi í ferðalagi, þegar ég sýndi konu minni þessa auglýsingu. Við ákváðum á flugvellinum í Dýflinni að hafa samband við börn okkar og láta þau kanna málin. Þau gerðu það og leyst mjög vel á köttinn og létum við því þau festa kaup á honum. Við vildum fresta að taka hann inn á heimili okkar fyrr en við værum sjálf komin heim, en fyrrverandi eigendur samþykktu það ekki. Og því var hann fluttur á heimili okkar undir gæslu sonar okkar. Kötturinn heitir Nico og er Eldibrandsson og er ógeltur fress. Hann reyndist mjög erfiður í sambúð og með mikil hreinlætisvandamál. Satt best að segja, þá meig hann og skeit út um allt. Eins og áður leituðum við allra úrræða og fengum ýmiss ný, svo sem með marvísleg hreinsunar- og lykteyðingaefni auk lokkunarefna og að fjölga kattaklósettum og prófa ýmsar kattasandstegundir, en ekkert virtist ætla að gagnast. Við fengum víða það ráð að láta gelda hann og að það væri eina leiðin til að laga hann. Við hjónin vorum satt best að segja búin að ákveða að reyna að fá kettling undan honum, en svo að láta gelda hann, eða/og farga honum. Þá tókum við þá ákvörðun að hleypa honum út. Nico tók þessarri ákvörðun mjög fegins hendi og er núna frekar úti-, en inniköttur.Hann er úti mestallan sólarhringinn og við vitum ekki mikið, hvert hann fer og hvað hann er að gera. Þó er vitað, að hann fer inn í önnur hús í heimsóknir. er þar auðfúsugestur og kannski í fæði. En stundum um miðja nótt heyrir maður í honum halda mikla tónleika hér rétt hjá. Ég hef orðið vitni að slíku um kl 4.30 að morgni. Þá upphófust mikil læti í garðinum hér til hliðar. Þegar ég fór niður til að skoða þetta, þá kom í ljós, að það var Nico ásamt svörtum ketti (væntanlega læða), sem stóðu fyrir þessu. Ég varð var við, að nágrannarnir höfðu vaknað og gluggatjöld bærðust og reyndi því að ná Nico inn. Það tókst, en hann hefur haldið áfram þessum hætti að vera úti um nóttina og jafnvel gott betur. Hann hefur mikla og góða söngrödd og beitir henni ótæpilega og er því oft rámur á morgnana. Ég trúi því, að hann hafi verið iðjusamur við að kynbæta hafnfirska kattarstofninn og kannski víðar og gæti því talsverð uppskera af rauðflekkóttum kettlingum veriðí vændum. Þetta ústáelsi hefur verið talsvert áhyggjuefni, þar sem þetta kann að fara illa, en nú er hann búinn að fá merkta hálsól með bjöllu og það stendur til að eyrnamerkja hann í næstu viku. Ég merki, að hann er orðin varfærnari með að fara út líkt og hinir kettirnir okkar. Nú vill hann gjarnan sitja í gættinni og skoða sig vandlega um, áður en hann fer og fer þá jafnvel ekki út. Það gæti verið, að hann hafi lent í einhverjum hremmingum í næturbrölti sínu. Nico er núna algerlega þrifinn og gerir því væntanlega allar sínar þarfir úti. Hann er orðinn talsvert stór og alveg fjallmyndarlegur. Frá upphafi sambúskapar okkar hefur hann verið mjög gælinn, þó nú virðist hann ekki lengur vera í eins mikilli þörf fyrir athygli.. Hann er algerlega meinlaus og hefur hvorki klórað né bitið nokkurn tíma. Ég held að hann hafi gaman því að láta þvo sér, kemba og snyrta sig. Við erum að vona, að við séum búin að ná jafnvægi við köttinn. Við höfum mikinn áhuga á að koma honum í kynni við valdar skógarkattalæður og vildum þá gjarnan eignast einn kettling úr gotinu. Ég sótti á vefsíðu Skógartkattaklúbbs Íslands ýmsar upplýsingar um Nico. Því er ég farinn að þekkja býsna vel til ættar hans og uppruna. Það er kyndugt, hvað íslenska samfélagið er smátt. Kona mín er meinatæknir og vinnur á Rannsóknarstofu Landspítala Íslands. Hún kom þangað með myndir af Nico og þá kom í ljós að samnverkakona hennar þekkti mjög vel til föður hans (Eldibrands). Hann hafði búið með eiganda sínum í íbúð í Vesturbænum, en eigandinn flutti til Skerjafjarðar. Eldibrandur lagði það á sig á hverjum degi að labba þaðan til sinna æskustöðva til að vitja vina sinna. Eigandinn fylgdi eftir á hverju kvöldi til að leita að honum kallandi nafn hans. Mér hefur alltaf fundist kattaeigendur vera betra fólk en gengur og gerist og er því mjög hrifinn að vera orðinn meðlimur í Skógarkattarklúbbi Íslands og vonast til að kynnast öðrum meðlimum, en við tímum ekki að leggja það álag á hann að sýna hann n.k. ágúst. Reyndar finnst mér nafngift skógarkattanna vera undarleg. Það væri miklu nær að skíra þá íslenskum nöfnum, en öllum þessum furðulegum erlendu nöfnum. Ég er því að hugsa um að endurskíra Nico og kalla hann Högna í höfuðið á forvera sínum. Bestu kveðjur, Ásgeir Leifsson