Rauðhóla Ísold

Hún Ísold er mjög skemmtilegur köttur sem hefur gaman af börnum og bara öllu fólki. Ísold fékk ég þegar hún var um tveggja ára, fyrsta sem ég sá þegar ég kom inn um dyrnar að skoða hana var hún. Hún labbaði á móti mér og malaði hátt þegar ég klappaði henni. Hún elskar að fara út, príla í trjám og elta plastpoka og rusl. Hún hefur sjaldan komið inn með fugla eða nein lifandi dýr (enda með 3 bjöllur) en hún kemur voðalega oft inn með nammipoka eða rusl. Ísold er mikil dekurrófa og er eini kötturinn á heimilinu, enda á hún stóran stað í hjarta mínu. Ísold hefur mjög skrítin áhugamál..það hafa svo sem allir sitt áhugamál en..hún hefur mjög gaman af bílum og elskar að fara upp á bíla, inn í bíla eða í bíltúr. Það er stórvarasamt að skilja eftir opna bílhurð með hana nærri. Einu sinni hefur hún farið með nágrannanum í bíltúr til Reykjavíkur (búum í Garðabæ) hann tók eftir henni malandi í aftursætinu. Hún er félagsvera og kemur oft með mér, mömmu og systur minni í göngutúra. Oft vekur hún athygli fyrir að labba við hliðina á okkur eins og lítill hundur. Ísold elskar að fara í göngutúra og heldur auðvitað að í hvert sinn sem við förum út úr húsi séum við bara að fara fyrir hana. Oft hef ég verið í vandræðum þegar ég skýst út í búð eða fer með litlu systir mína á leikskólann því Ísold eltir og vill koma með inn. Ísold kemur voðalega oft heim með rusl sem hún heldur að við höfum mjög gaman af. Mamma segir að bærinn ætti að borga okkur hreinsunargjald fyrir að hafa Ísold í fullri vinnu við að fegra umhverfið. Hún kemur inn með eitthvern glaðning, kallar á okkur með sínu sérstaka purri og sýnir okkur blaut nammibréf eða skítugar matarumbúðir, rosalega stolt...ég get ekki annað en klappað henni og sýnt henni að þarna fara allir hlutir sem eru mjög dýrmætir, ruslið. Ísold á tvo gotbræður. Pabbi hennar heitir Eldibrandur og mamma hennar hét Dafnis. ísold er eiginlega alveg eins og pabbi sinn, nema ekki svona stór og loðin. Einu sinni þegar við fórum að sjá Eldibrand hélt litla systir mín að hann væri hún. Það er nú ekkert skrítið þar sem Ísold elskar bíltúra og kemur sér stundum í klandur.

Hæ hæ

Ég heiti (Norðheima) Dimitri, ég er rosa góður við mömmu og pabba, finnst voða gaman að leika mér á daginn og hvíla mig. Mamma og pabbi vita að mér finnst best þegar þau klappa mér og bursta mig, oft þegar þau klappa kollinn á mér set ég tunguna út, “er svo gott”. Ég er ekki alveg fyrir það þegar þau taka stýrurnar úr augunum eða setja mig í bað, ég reyni alltaf að komast undan en það hefur ekki gengið alveg nógu vel ennþá.

Ég get sofið allstaðar í íbúðinni og í hvaða stellingu sem er, ég veit að ég á líka mitt rúm, ég nota það líka. Mér finnst voða gott að sofa hjá mömmu og pabba, best að vera bara hjá þeim, stundum á daginn ef það er kalt úti, fer ég upp í rúmið þeirra og finn mér leið undir sængina og kúri þar í hitanum, voðalega gott og hlýtt. Stundum koma þau og kúra hjá mér líka. Mér finnst æðislegt að kúra í fanginu á þeim.

Þau skilja það þegar þau vakna eiga þau að gefa mér að borða, ef þau vakna ekki snemma suma dagana þá vek ég þau bara og segi þeim að nú sé borðitími, einu sinni þurfti ég að ýta við pabba , reyna að draga hann fram úr, þá aðeins beit ég í handlegginn og togaði en ég meiddi hann samt ekki. Ég er ekki mikið fyrir fisk, þau hafa reynt að gefa mér nokkrum sinnum rosa fínan fisk, en ég bara vill hann ekki.

Ég er voðalega klár og skemmtilegur karakter og nýt þess að lifa vel, ég get verið alveg rosalega feiminn ef það er of mikið af fólki í kringum mig. Ég hef það rosalega gott hjá foreldrum mínum. Ég vona að þau viti það :) :)

Ég elska ykkur mamma og pabbi.

Kær kveðja

Dimitri

Ein af mínum 5 köttum er norsk skógarkattalæða sem hefur ræktunarnafnið Ljósálfa Afródíta Aþena en við köllum hana alltaf "hvítu kisu". Hún er snjóhvít á litinn eins og nafngiftin gefur til kynna og er þar að auki algerlega heyrnarlaus. Ástæða heyrnarleysis hennar er þótt ótrúlegt sé liturinn á feldinum hennar, því hvíta litnum fylgir gallað gen sem veldur því að stundum fæðast alhvítir kettir heyrnarlausir og þá sérstaklega ef þeir eru bláeygðir.

Ég fékk hvítu kisu þegar hún var orðin eins árs, því fyrri eigendur hennar fannst hún of erfið út af heyrnarleysinu. Hún var búin að rústa styttusafninu á fyrra heimili sínu og það var alltaf barátta við að halda henni inni við. Það var nefninlega þannig með hana að hún var og er alveg sjúk í að fara út, og ef hún fékk ekki að fara út þá hrinti hún hlutum niður og sérstaklega hlutum sem voru brothættir. Henni finnst við örugglega mjög ósanngjörn að leyfa henni ekki að fara út, en það má bara alls ekki með heyrnarlausa ketti, því útilífið býður upp á hættur sem getur orðið lífshættulegt fyrir þá. T.d. þá heyra þeir ekki í bílum og geta ekki varað sig á þeim. Ef þeir hitta önnur dýr, þá geta þeir ekki heyrt urr eða hvæs frá þeim. Það er bara þannig með heyrnarlausa ketti að þeir eru ekki hræddir við neitt, þannig að þeir vaða bara að dýrum og þá er ráðist á þá. Dýr finna líka að heyrnarlausir kettir eru öðruvísi og það getur valdið því að það er frekar ráðist á þá. Hvíta kisa hefur sloppið út nokkrum sinnum og það hefur alltaf verið ráðist á hana, eitt skipti mjög alvarlega, þá var hún öll út í bitsárum á hausnum og feldurinn hennar orðinn rauður af blóði.

Ég reyni að fara með hana út í beisli og taum á hverjum degi, svo útþráin sé ekki að drepa hana. Hún hnusar í garðinum, étur gras, veltir sér og er þá róleg það sem eftir er dagsins. Hún er líka mjög dugleg að láta mann vita að það sé tími til að fara út, því hún fer í eina hilluna hjá mér og sópar öllu sem er í henni niður á gólf. Sem betur fer á ég ekkert merkilegt brothætt dót, því hún er búin að brjóta mest allt, en það eru dauðir hlutir sem ég er ekkert að gráta yfir.

Það eru sumir hlutir sem manni finnst svo sjálfsagðir við að eiga ketti sem ekki er hægt að gera með heyrnarlausa ketti. T.d. er ekki hægt að siða þá til með orðum, því þeir heyra náttúrulega ekki bofs. Þótt það hljómi ótrúlega þá er hægt að kenna þeim táknmál og ég veit um marga sem eiga heyrnarlausa ketti (þá í útlöndum) sem hafa kennt þeim fullt af táknmáli. T.d. að það sé kominn matur, þetta er bannað, komdu til mín, já eiginlega allt sem hægt er að kenna köttum. Þó er það sama upp á teningnum með heyrnarlausa og heyrandi ketti, stundum hlýða þeir og stundum ekki. Ég hef ekki kennt hvítu kisu mikið af táknmáli. Hún þekkir komdu til mín (færi handleggina að mér og klappa á lærið), en til að það virki þá þarf maður athygli hennar og ég fæ hana oftast með því að veifa eða koma við hana. Hún þekkir táknmálið fyrir "bannað" (þá veifa ég vísifingri) en tekur ekkert mark á því.

Þar sem hún náttúrulega heyrir ekki kall mitt um að það sé komið eitthvað nammsigott í skálarnar (sýð örsjaldan fisk, svo fá þeir stundum rækjur og harðfisk eða annað góðgæti), þá kem ég við matinn með puttunum og fer til hennar og leyfi henni að þefa og þá veit hún nákvæmlega hvað er í gangi og eltir mig að skálunum. Þegar ég ætla að fara með hana út, þá leita ég að henni og sýni henni tauminn og hún er með það algerlega á hreinu hvað það þýðir og hleypur fram í forstofu í sjöunda himni.

Hvíta kisa mjálmar eiginlega aldrei. Einu skiptin sem hún mjálmar er þegar hún vaknar illa (eins og hún fái martraðir) og þá leitar hún að okkur út um allt og mjálmar svona heyrnaleysismjálm sem hljómar eins og "mjaa mjaa" algerlega tónlaust. Annars notar hún mest þetta týpíska "brúúúbbb" sem ég hef heyrt að sé algengt hjá norskum skógarköttum. Ef ég svo brúúbba á móti þá svarar hún mér ef hún sér mig puðra með vörunum, voða sætt. Í  rauninni er ég heppin með hana því ég hef séð á spjallsíðum heyrnarlausra katta að sumir eigendur kattanna eru í stökustu vandræðum því heyrnarlausu kettirnir þeirra mjálma svo rosalega hátt og eru kannski uppi heilu næturnar að mjálma og gera alla vitlausa með látum (sem þeir heyra náttúrulega ekkert í). Hvíta kisa sefur alltaf á nóttunni eins og allir hinir kettirnir mínir.

Þó að hvíta kisa geti verið svolítið erfið stundum þá finnst mér hún vera æðisleg. Hún er svo blíð og góð og ekki til stress í henni (enda engin hljóð sem hún heyrir sem gætu gert hana stressaða). Gott dæmi um það eru áramótin. Þá er mín út í glugga og finnst voða spennandi að sjá alla flugeldana meðan restin af loðdýrunum eru skíthrædd og lengi að jafna sig. Henni finnst líka æðislegt að láta mann ryksuga sig og finnst gaman að fara í bíltúr. Við fórum meira að segja einu sinni að Reykjavíkurhöfn á sjómannadaginn með hana í bandi og það var ekkert mál. Hún sættir sig bæði við ókunnuga hunda og ketti og elskar að vera með fólki, sérstaklega börnum.

Þetta er læðan mín hún Erlin. Erlin kemur frá Rauðhóla-cattery og er undan Björgvinjar Dafnis og Aliosha´s Eldibrand Fortransson, got 23/3/02.

Erlin hefur sérstaklega yfirvegað skap. Hún lætur sér oftast fátt um finnast hvað lífið og tilveruna varðar en sé gengið of nærri geðslagi hennar þá lætur hún engann vaða ofan í sig. Lengi vel hélt ég að Erlin væri skaplaus sem þykir sjaldgæft þegar um tortilæður er að ræða.

Fyrir utan yfirvegað skap hennar þykir mér skemmtilegt hvað hún er með síðan og mikinn feld. Af þeim þremur mæðginum sem hjá mér búa þá er feldurinn hennar Erlinar sérstaklega eftirtektarverður fyrir að vera síður. Hún þykir jafnvel hafa feld sem hreinlega minnir á Persa :) - Erlin er sú sem er kjölturakkinn minn. Hún elskar að liggja í kjöltunni minni yfir sjónvarpinu á kvöldin, sérstaklega þegar ég hef teppi eða sæng undir.

Ég bíð spennt eftir tækifæri til að para Erlínu og yrði það hennar fyrsta NFO got. Eitt sinn tókst henni aftur að leika all rækilega á mig þegar hún plataði mig út í göngutúr en gerði aftur enginn boð um að vera í fullu breimi. Við vorum rétt búnar að anda að okkur frísku lofti og teygja úr okkur í vorblíðunni þegar allt í einu út úr runna stökk lítill og lipur fressköttur sem vippaði sér aftan á læðuna mína og barnaði hana áður en ég svo mikið hafði áttað mig á hvað var á seyði. Síðan þá hefur hvorki sést tangur né tetur af "barnsföðurnum" sem vissi upp á sig skömmina og hefur haldið sig í fjarlægð frá húsinu mínu síðan. :) - Það verður því enginn göngutúr með vorinu fyrir Erlin og settir verðar hlerar á alla glugga þar til búið verður að finna rétta tengdasoninn !!!! - Svo er bara að bíða og sjá hvort mér takist að finna út hvenær frökenin fer að breima !!


Bestu kveðjur frá Eldibrandsræktun

Sæl, ég heiti Gríma og er fædd 22. mars 2004 og bý í Reykjavík með “mömmu” minni. Ég er mjög blíð og góð kisa en er ekki mikið fyrir að láta halda á mér. Ég leyfi mömmu gera allt við mig því hún er svo góð, hún fær að baða mig og klippa á mér klærnar og ef ég þarf að taka pillur geri ég það líka.
Ég er búin að þjálfa mömmu mjög vel. Ég mjálma mikið þegar mér finnst sandurinn minn vera orðinn of skítugur, mamma segir að ég sé pempía því hún er alltaf að skipta um sand.
Hún hleypir mér líka út þegar ég bið um það, þá er ég sett í beisli og fer út í garð. Mamma er stundum ekki viss um að ég sé ekta skógarköttur því ég vil ekki vera mikið úti þegar það er kalt og ef ég er að klifra í trjám á ég stundum erfitt með að komast niður aftur.
Ég vek mömmu alltaf á morgnana með því að troða hausnum á mér undir lófann á henni og þá á hún að klappa mér. Ef það virkar ekki og hún veltir sér á hina hliðina kem ég bara þangað og bít í handarbakið á henni og held áfram þangað til ég fæ það sem ég vil. Stundum verður hún samt pirruð og hendir mér fram og lokar hurðinni.

Vinkonur mömmu segja að ég sé ofdekruð og ráði öllu á heimilinu. Þegar þær koma í heimsókn kem ég hlaupandi með boltann minn og bið þær um að kasta fyrir mig (sem þær auðvitað gera alltaf ) og svo sæki ég boltann og kem með hann aftur. Mér finnst rosalega gaman að leika mér en þegar ég hitti aðra ketti verð ég dálítið fúl og urra á þá. Mamma er stundum að tala um að fá leikfélaga handa mér, ég er viss um að það væri mjög gaman.

Ég fór á sýningu um daginn og fannst það allt í lagi, mér fannst reyndar dálítið erfitt að vera kyrr þegar dómararnir voru að skoða mig, samt leist konunni sem var að dæma svo vel á mig að hún valdi mig sem uppáhaldsköttinn sinn.

Kveðja Gríma