Enginn veit hvaðan Norski Skógarkötturinn kom upprunalega, sumir segja að hann sé afkomandi stutthærðra katta sem fluttust með manninum frá Suður Evrópu og norður eftir á forsögulegum tíma. Árhundruðir og náttúrulegt val hefur síðan orðið til þess, að bara þau dýr sem gátu aðlagast aðstæðum á nýjum og köldum svæðum lifðu af og þróuðu pels sem þoldi bæði kulda og vatn.
Það er varla nokkur vafi á því að Norski Skógarkötturinn hefur lifað villtur í norsku skógunum næstum því eins lengi og það hefur búið fólk þar. Enginn veit hvenær hann nálgaðist manninn og gerðist húsdýr hjá honum, en hann varð fljótt eftirsóttur músaveiðari í norskum hlöðum og fjósum. Norskir sjófarendur tóku hann með sér sem skipskött á ferðum sínum til Evrópu og Ameríku. Það er talin skýringin á því hve mikið finnst af síðhærðum húsköttum í þessum löndum, sérstaklega í Normandí. Þessir kettir hafa samt ekki sömu einkenni og Norski Skógarkötturinn í Noregi.
Á síðustu árum hefur komið upp sú tilgáta að á tímum Svarta dauðans í Noregi, þegar margir sveitabæir lögðust í eyðu og skógarkötturinn þurfti aftur að flýja til skógar, hafi orðið enn ein aðlögun á útliti hans og þá fyrst hafi pelsinn sem hann er þekktur fyrir í dag þróast.
Truls
Áður fyrr var skógarkötturinn algeng sjón í norskum sveitum og naut engrar sérstakrar virðingar, fólk talaði jafnvel niðrandi um hann. Það var fyrst í kringum 1930 að fólk fór að veita skógarkettinum verðskuldaða athygli og tala um að fá hann viðurkenndan sem sérstaka tegund. Þessi áhugi lagðist síðan niður vegna síðari heimsstyrjaldarinnar. Það var svo ekki fyrr en á árunum 1950-1960 að umræðan komst aftur í gang. Eftir að félag norskra kattaræktenda var stofnað 1963 var viðurkenning norska skógarkattarins helsta baráttumál þeirra. Það hafði orðið gífurleg þróun í Noregi á þessum tíma og sveitir lögðust í eyði og þorp og borgir komu í staðinn. Þar voru lífsskilyrði stutthærðu húskattanna mjög góð, þeir höfðu húsaskjól og mat. Allt í einu vöknuðu menn við það að gömlu síðhærðu skógarkettirnir þeirra voru orðnir sjaldgæf sjón miðað við það sem áður var. Þetta á sér erfðafræðilegar skýringar, því þegar stutthærður og síðhærður köttur para sig er það stutthærða genið sem er ríkjandi og meirihluti kettlinganna verður stutthærður.
Fleiri og fleiri áhugamenn um ræktunina bættust við og árið 1975 stofnuðu þeir eigið félag "Norsk Skogkattring". Takmarkið var að fá skógarköttinn viðurkenndan sem tegund hjá FIFe (alþjóðasamtök kattaræktenda). Mikil vinna lá framundan, það varð að finna nógu marga ketti til að hægt væri að hefja ræktun án þess að þurfa að skyldleikarækta dýr. Frumherjarnir í Norsk Skogkattring ferðuðust um Noreg þveran og endilagan til að skrá það sem nothæft var af dýrum til sveita. Í bæjum voru skógarkettirnir orðnir það blandaðir öðrum tegundum að lítið var hægt að nota af köttum þaðan, og var aðallega leitað á einangruðum og afskekktum stöðum. Það þurfti líka að setja staðal fyrir útlit tegundarinnar og prótótýpan varð hinn landsfrægi Truls, fyrsti Norski Skógarkötturinn til að fá viðurkenningu hjá FIFe árið 1977.
Norski skógarkötturinn er stór og sterklega byggður köttur. Hann er frekar seinþroska og fresskettirnir eru t.d. ekki fullvaxnir fyrr en um 4 ára aldur, en læðurnar um 3ja ára aldur. Það er ekki fyrr en þá að þeir hafa náð fullri líkamsþyngd. Það er mikill stærðarmunur á kynjunum, læðan er 3,5-4,5 kg á meðan fressið er 5,5-7,0 kg. Þar sem skógarkettir eru mjög seinþroska kyn er erfitt að sjá hvernig kettlingarnir komi til með að líta út sem fullorðnir fyrr en við 10 mánaða aldur.
Munurinn á sumar- og vetrarfeldi er mjög mikill. Á veturna hefur hann þykkan og mikinn feld. Þá ber mikið á glæsilegum hálskraganum og svokölluðum stuttbuxum (það eru löng hár á afturfótunum). Þegar fer að hlýna þynnist allur feldurinn og kraginn hverfur. Hárin á afturfótunum eru þó áfram lengri og litlar breytingar verða á skottinu. Þó skógarkötturinn hafi upprunalega verið villtur úti í náttúrunni þrífst hann vel sem inniköttur hafi hann ekki kynnst öðru. Mikilvægt er að hann hafi góðan klórustaur. Skógarkötturinn hefur mjög góða skapgerð. Hann er gæflyndur og fjörugur þó hann sé hin mesta veiðikló. Þeir hafa yfirleitt sterk persónuleg einkenni og una sér vel innan um börn og önnur dýr. Læðurnar eru mjög kvenlegar og fressin mjög karlmannleg. Oft tengjast skógarkettirnir einni ákveðinni manneskju í fjölskyldunni sterkum böndum.
Á Íslandi hefur það tíðkast að allir hálfsíðhærðir kettir væru kallaðir Norskir skógarkettir, hvort sem þeir hafa haft ættbækur eða ekki, þetta er alrangt. Til að hægt sé að kalla kött Norskan skógarkött verður hann að hafa ættbók frá Kynjaköttum eða öðru viðurkenndu kattaræktarfélagi.
Ætli fólk að kaupa hreinræktaðan kött t.d. Norskan skógarkött ætti það að ganga úr skugga um að ættbókin sem fylgir kettinum sé rétt og komi frá Kynjaköttum, sem er eina íslenska kattarræktunarfélagið. Ef ættbók fylgir ekki er engin sönnun fyrir því að kötturinn sé hreinræktaður. Seljendur sem halda öðru fram tala af ábyrgðar- og/eða þekkingarleysi. Viðurkenndum Norskum skógarköttum hefur verið blandað við ketti af öðrum uppruna og afkvæmin kölluð hreinræktaðir Norskir skógarkettir, en afkvæmin eru í raun síðhærðir húskettir. Ekki má rækta Norskan skógarkött með neinni annarri tegund. Sé það gert er hætta á að fá fram einkenni sem ekki eru leyfð hjá Norska skógarkettinum.
Ræktunarstaðall Norskra skógarkatta, tók gildi 1.1.2000
EINKENNI:
ALMENNT:
Stærð: Stór köttur
HÖFUÐ:
Lögun: Þríhyrningslagað, allar hliðar jafn langar; hátt enni séð frá hlið; ennið örlitíð afrúnað; langur og beinn vangasvipur án brots í línunni.
Haka: Sterkleg.
EYRU:
Lögun: Stór, vel opin við rótina; oddmjó með hárbrúskum efst eins á gaupum; einnig eru hárbrúskar út úr eyrunum.
Staðsetning: Sitja hátt og eru vel opin, ystu línur eyrnanna fylgja línum höfðusins niður á höku.
AUGU:
Lögun: Stór og ávöl, vel opin, örlítið skásett.
Augnsvipur: Árvökult augnaráð.
Litur: Allir litir leyfðir án tillits til litar á pels.
LÍKAMI:
Bygging: Langur og sterklegur; kröftug beinabygging.
FÆTUR:
Sterkleg beinabygging og háfættur, afturfætur hærri en framfætur.
Loppur: Stórar, rúnaðar, í réttum hlutföllum við fætur.
SKOTT:
Langt og úfið, lágmarkskrafa er að það nái að herðablöðum helst á það að ná upp að hálsi.
FELDUR:
Áferð: Hálfsíðhærður. Ullarkenndur undirpelsinn er þakinn vatnsþéttum yfirborðsfeldi gerðum úr löngum, grófum og glansandi hárum sem þekja bak og hliðar. Köttur í fullum pels hefur "skyrtubrjóst", makka og "stuttbuxur".
Litur: Allir litir eru leyfðir, einnig allir litir með hvítu. Einu litirnir sem ekki eru leyfðir eru "síamsmynstur" og súkkulaði, lilla, kanil og drapplitur. Engin takmörk eru fyrir magni á hvítum lit, hann má vera t.d. blesa á trýni, hvít á bringunni, hvítt á maganum, hvítar lopuur o.s.frv.
GALLAR:
ALMENNT:
Litlir og fínbyggðir kettir.
HÖFUÐ:
Kringlótt eða ferkantað höfuð; vangasvipur með broti (ekki beinn).
EYRU:
Lítil eyru; of langt á milli eyrna; eyru of þétt saman.
FÆTUR:
Stuttir fætur; mjóir fætur.
SKOTT:
Stutt skott.
FELDUR:
Þurr feldur; hnýttur feldur með flókum; of silkikenndur.
STIGAGJÖF:
HÖFUÐ:
Lögunin almennt, trýni, vangasvipur, kjálki og tennur, haka
